Moje dziecko

Ribbit ribbit

Sok pomarańczowy Pomarańcza z mandarynką

Dziecko w świetle prawa

W świetle polskiego prawa, za dziecko uznaje się każdą osobę od momentu urodzenia, aż do osiągnięcia wieku 18 lat. Dziecko w polskim prawie nie posiada pełni praw obywatelskich i musi zawsze posiadać jakiegoś prawnego opiekuna, który z jednej strony odpowiada za niego prawnie, a z drugiej ma obowiązek zapewniać mu materialną i psychiczną opiekę. Prawo (i obowiązek) do sprawowania tej opieki (zwanej prawami rodzicielskimi) przysługuje w pierwszej kolejności biologicznym rodzicom dziecka. Gdy z jakichś względów rodzice nie mogą lub nie chcą sprawować tej opieki, sąd cywilny ma prawo przydzielić ją komuś innemu co jest nazywane adopcją. Opiekunem prawnym dla dzieci, które nie mają rodziców lub ich rodzice zrzekli się swoich praw rodzicielskich i nie zostały adoptowane staje się państwo. Prawo polskie w obszarze praw dziecka i prawa adopcyjnego jest w pełni zgodne z Kartą Praw Dziecka ONZ, którą Polska ratyfikowała i ma obowiązek przestrzegać.

Dziecko - w podstawowym znaczeniu - młody człowiek, który nie osiągnął jeszcze pełnej dojrzałości. W innym znaczeniu dziecko to także bezpośredni potomek niezależnie od jego aktualnego wieku i stopnia dojrzałości